استاد رضایی ...

سلام

این شعر هم از جناب استاد رضایی واقعا زیباست

تو بلاگ گذاشتم تا همه ی دوستان استفاده کنن

 

اي خيال خوب  او   از يا د اين  شيدا  برو 

اين مسير سيل غم باشد نمان ا ينجا برو                                                      

اين جنون عشق ليلي در سر مجنون بس است

اي جنون عشق مجنون از سر ليلي برو                                                       

اي غزال با وفا     صياد  از   پي   ميرسد

تير دارم بر جگر   افتاده ام از پا  برو                                                        

جان علوي را  نشايد تا ابد  با جسم داشت

رفتنت مرگست و من جسمم تو جان جانا برو                                                     

فصل كوچ است [و] من اندر دام و تو در دام من

كوچ كن همراه مرغان بال و پر بگشا برو                                              

سوختم در حسرت پرواز عمري در قفس

نك  به  پرواز تو جويم  آرزويم  را برو                                             

هدهد اين  راهم   اما بال و پر بشكسته ام

قاف رفتن  شاهپر مي خواهد اي عنقا  برو                                                     

جوي باريكم   كه  ره گم كرده ام اندر كوير

رود جاري باش و تا پيدا كني دريا برو                                             

بر نمي آيد  بجز خار  از دل اين شوره زار

ابر باران سوي باغ و جنگل و صحرا برو                                                      

با كمان  يكدم نشيند تير   تا   جويد  نشان

راه را ديدي كنون با همت  والا   برو                                                       

من  كمانم  مانده  در  دست  كمانگير  قضا

تا  نشيني  بر هدف اي ناوك برا برو                                                        

سنگ غم جام دل از جنس گل ما را شكست

اي كه داري جام دل ازشيشه و مينا برو                                                        

از مي هستي نشد جز درد غم ما را نصيب

نيست اينجا طعم و رنگ و بوي آ ن صهبا برو                                                     

چون زليخايي و در كاخ تفرعن مانده اي

صبر كن   هر  گه كه آمد  يوسفي زيبا برو                                                      

گفته اي جان در ره عشق تو مي بازم بيا

گل  براي خار  پرپر  مي شود آيا ؟   برو                                                      

سعديا با چشم اگر ديدي كه جانت مي رود

از  رضا  بشنو كه جان خويش را گفتا برو                                                   

 

بازم از استاد رضایی تشکر میکنم

انشاالله که در آینده هم مار و بی نصیب نکنن

خدانگهدار

+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم مرداد 1387ساعت 1:44 قبل از ظهر  توسط مصطفي  | 

رخ یار

 

تا بینهایت...

بگو اندر رخ تو من چه دیدم؟

بگو اندر وصالت چه شنیدم؟

 

بگو اندر شرابت چه نوشتند؟

که من اندر وصالت می سرشتم

 

بگو آن وصل رویت خوش شراب است

بگو آن نوش جانت می خرام است

 

منم مرغ سحر اندر حلاحل

منم نوش عسل اندر ملامل

 

بگو لیلی نمیرد از غم دل

که در وصل دل معشوق کوشد

 

بگو عشق من و تو آبیاری

که من مرغ سحر در بی کمالی

 

بگو دستم بگیرد پای را پای

مرا تا منزل عاشق رساند

 

بگو با نام او زهری عسل شد

بگو از اسم او جانی دگر شد

 

بگو با خاطرش جانم بسر شد

که با یاد گلم دلها دگر شد

 

بگو با نغمه اش عاشق فنا شد

دلا از وصل رویش نی خدا شد

 

بگو با نام او غوغا به پا شد

بگو از عشق او لیلی چو ما شد

 

بگو رنگ خدا را می سرشتند

بگو رنگ تو را با وی نوشتند

 

بگو رنگ حلاوت را نوشتند

بگو از رنگ تو رنگ صداقت را سرشتند

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم تیر 1387ساعت 11:32 بعد از ظهر  توسط نازیلا  | 

مرگ انسانیت

 

"اشکی در گذرگاه تاریخ"

 

از همان روزی که دست حضرت قابیل

 

گشت آلوده به خون حضرت هابیل

 

از همان روزی که فرزندان آدم

 

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

 

آدمیت مرد

 

گرچه آدم زنده بود

 

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

 

از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

 

آدمیت مرده بود

 

بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب

 

گشت و گشت

 

قرنها از مرگ آدم هم گذشت

 

ای دریغ

 

آدمیت برنگشت

 

قرن ما 

 

روزگار مرگ انسانیت است

 

سینه دنیا ز خوبی ها تهی است

 

صحبت از آزادگی پاکی مروت ابلهی است

 

صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست

 

قرن موسی چمبه هاست

 

روزگار مرگ انسانیت است

 

من که از پژمردن یک شاخه گل

 

از نگاه ساکت یک کودک بیمار

 

از فغان یک قناری در قفس

 

از غم یک مرد در زنجیر حتی قاتلی بر دار

 

اشک در چشمان و بغضم در گلوست

 

وندرین ایام زهرم در پیاله اشک و خونم در سبوست

 

مرگ او را از کجا باور کنم

 

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

 

وای جنگل را بیابان میکنند

 

دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان میکنند

 

هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا

 

آنچه این نامردان با جان انسان میکنند

 

صحبت از پژمردن یک برگ نیست 

 

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

 

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

 

فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست

 

در کویری سوت و کور

 

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

 

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

 

گفتگو از مرگ انسانیت است

 

        "زنده یاد فریدون مشیری"       

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم تیر 1387ساعت 7:26 بعد از ظهر  توسط مهسا  | 

رب رحمن و ودود

خداوندا!

خداوندا نشانم ده چراغی

که تا بشناسمت در عمر باقی

خداوندا نمایم رهنمایی

که تا پایان ببخشد این جدایی

منم گمگشته ی دشت فراقت

منم پیگیر آن روشن چراغت

منم انسانی از مشتی گل و آب

منم خواهان قلبی زان در ناب

منم آن ناسپاس آدم.گنهکار

منم نادم ز ذنبم در پی یار

منم مملوء ز بدخویی و زشتی

منم از جنس خاک و مشت خشتی

منم پست تر ز ارض و باد و باران

منم مست هوای کوهساران

منم آواره در دنبال کویت

منم اندر قفای راه رویت

منم تابیده با نام و خیالت

منم در جستجوی آن وصالت

تویی بینا ودانا .ذوالبصیرت

تو بخشودی به من سیماو سیرت

تویی صاحب آن عنقا و آن کوه

تو هستی مالک عیسی و موسی .آدم و نوح

تو هستی صاحب اسحق و ابراهیم و یعقوب

تو هستی مالک لوط و محمد .ابن ایوب

تویی آگه ز حال آدم و حور

تو هستی نور نوران خالق نور

تو هستی رب رحمن و رحیمم

تو هستی رب حنان و کریمم

تویی سبحان و رضوان و دیانم

تویی سلطان و غفران و منانم

تو هستی صاحب مجد و سناها

تو هستی مالک عز و بقاها

تویی امیدها نزد مصیبت

تویی مونس آدم نزد وحشت

نما عزمی به من از جنس فولاد

تو هستی صاحب عدل و وفا.داد

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم تیر 1387ساعت 2:25 بعد از ظهر  توسط مهسا  | 

سلوک از جناب آقای فاضل نظری

سلام

 

این طرف مشتی صدف، آنجا کمی گِل ریخته
                                                            موج، ماهی های عاشق را به ساحل ریخته
بعد از این  در جام ما  تصویر ابر تیره  ایست
                                                            بعد  از این  در جام دریا   ماه کامل     ریخته
مرگ حق دارد که از ما روی برگردانده است
                                                            زندگی    در کام ما     زهر هلاهل     ریخته
هرچه  دام افکندم  آهوها گریزان تر شدند!
                                                           حال ،  صدها  دام ِ دیگر   در مقابل     ریخته
هیچ راهی  جز به دام افتادن صیاد  نیست
                                                           هرکجا    پا می گذارم   دامنی دل     ریخته
عارفی    از نیمه ی  راه  تحیر    بازگشت
                                                           گفت: خون عاشقان  منزل به منزل  ریخته...

آقای فاضل نظری

منبع : www.louh.com

+ نوشته شده در  چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387ساعت 3:14 بعد از ظهر  توسط مصطفي  | 

تصنیف رویای دریا ...

سلام

 

                                                تصنیف رویای دریا

يک نفس با ما نشستي خانه بوي گل گرفت

                                                             خانه ات آباد  کاين ويرانه  بوي  گل  گرفت

از  پريشان گويي ام   ديدي  پريشان خاطرم

                                                           زلف خود را شانه کردي شانه بوي گل گرفت

پرتو رنگ رخت  با  آن  گل افشاني که داشت

                                                              در  زيارتگاه دل    پروانه   بوي   گل گرفت

لعل گلرنگ تو  را   تا  ساغر و مي  بوسه زد

                                                             ساقي انديشه ام   پيمانه  بوي گل گرفت

عشق باريد و جنون گل کرد و افسون خيمه زد

                                                            تا به صحراي جنون  افسانه بوي گل گرفت

از شميم  شعر  شورانگيز   آتش   عاشقان

                                                            ساقي  و  ساغر  و  ميخانه بوي گل گرفت

                                                                                                  علی آذرشاهی

 

خدانگهدار

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387ساعت 11:35 بعد از ظهر  توسط مصطفي  | 

نتیجه ی اصلاحات

سلام

 

                                         اصلاحات

بهر اصلاح سر پس از يکسال

                                            رفته بودم دکان سلماني
چشم بد دور دکه اي ديدم

                                            در سياهي چو شام ظلماني
سقف آن چو حال بنده خراب

                                            در و ديوار   رو  به   ويراني
چند   قاب شکسته   آويزان

                                            همه در حال نيمه پنهاني
يکطرف عکس رستم و سهراب

                                            عکس افراسياب توراني
صورتي   از   برهمن و بودا

                                            زير تصوير مزدک و ماني
دو سه تا مشتري در آن حفره

                                            مات و مبهوت مثل زنداني
پيرمردي گرفته تيغ به دست

                                           همچو جلاد عهد ساساني
نوبت من رسيد و بنشستم

                                           زير دستش به صد پريشاني
لنگي انداخت دور گردن من

                                           چون رسن بر گلوي يک جاني
ديدم آئينه اي مقابل خويش

                                            قاب آئينه بود سيماني
توي آئينه عکس خود ديدم

                                            خارج از شکل و وضع انساني
چشمها چپ , دهان کج و کوله

                                            چهره چون گيوه ي خراساني
گفتم اين عکسهاي رنگارنگ

                                            که چپاندي در اين هلفداني
از کجا جمع کرده اي گفتا :

                                            اي گرفتار جهل و ناداني
اين جماعت ز عهد کيکاووس

                                            تا به پايان عمر ساماني
مشتريهاي سابقم هستند

                                           تو از اين ماجرا چه ميداني ؟
همه را بنده کرده ام اصلاح

                                           نه که اصلاح مفت و مجاني
من از اينها گرفته ام بسيار

                                           اسکناس هزار توماني
حال برگو سرت چه فرم زنم

                                           بابلی , کابلی , خراسانی
جوشقانی , ابرقویی , رشتی

                                           سوئدی , انگلیسی , آلمانی
گفتمش میل,میل سرکار است

                                           هر طریقی که خوب بتوانی
گفت شغل تو چیست؟ گفتم من

                                           شاعرم , شهره در سخندانی
گفت این از قیافه ات پیداست

                                           که به نوع بشر نمی مانی
در حقیقت همین هنر کافیست

                                           از  برای   نژاد  ایرانی
جای هر چیز قاسم الارزاق

                                           شعر بر ما نموده ارزانی
دست بر شانه برد و مشغول شد

                                           در سر من به شانه گردانی
چند تاری که داشتم بر سر

                                          همه را ریخت روی پیشانی
گغت این فرم بوده از اول

                                          سر میرزا حبیب و قاآنی
بعد از آن موی من به چپ پیچاند

                                          گفت این هم کلیم کاشانی
به سوی راست برد و با خنده

                                          گفت این است فرم قاآنی
پس به بالا کشید و مویم گفت

                                          تو شدی چون عبید زاکانی
آخرش ریخت جمله را در هم

                                         گفت این هم حسین قلی خانی!
گفتمش دست من به دامن تو

                                         رحم کن از سر مسلمانی
ترسم اکنون به یاد تو افتد ,

                                         سر میرزارضای کرمانی
الغرض تا به خویش جنبیدم

                                         رفت مویم به عالم فانی
سرم از زیر تیغ بیرون شد

                                         پاک و پاکیزه , صاف و نورانی
آنچنان رید بر سر بنده

                                         تا نیاید سرت نمیدانی
جای پایش به روی شانه ی من

                                         هست حاکی زکار تحتانی!!!
کار اصلاح میشود اغلب

                                         این چنین باعث پشیمانی ؟!!

 

راستی اونجایی که دیدم نوشته بود از ابوتراب جلی

 

خدانگهدار

+ نوشته شده در  جمعه بیست و چهارم اسفند 1386ساعت 7:58 قبل از ظهر  توسط مصطفي  | 

رسوائی...

سلام

این شعر از طرف یه دوست غریبست که لطف کردن و نظر دادن و این شعر هم همراهش بود ولی متاسفانه آدرس میلشون نبود که ازشون تشکر کنم

حال که رسواشده ام می روی
                                            واله  و  شیدا شده ام میروی
حال  که  غیراز  تو ندارم کسی
                                            زین همه تنهاشده ام میروی
حال که چون پیکرسوزان شمع
                                            شعله  سراپاشده ام  میروی
حال که     همراه    خراباتیان
                                            همدم صبحها شده ام میروی
حال که  دروادی عشق وجنون
                                            واقع عذرا  شده ام    میروی
حال که  در  بهر تماشای  تو
                                            غرق تمنا  شده ام    میروی

 

خدانگهدار

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم بهمن 1386ساعت 0:52 قبل از ظهر  توسط مصطفي  | 

حافظ ...

سلام

 سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت           آتشی بود درین خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت                      جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم چون شمع    دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

آشنایی نه غریبست که دلسوز منست            چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد                          خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست           همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم              خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

ترک افسانه کن و حافظ و می نوش دمی          که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

 

خدانگهدار

+ نوشته شده در  یکشنبه دوم دی 1386ساعت 9:58 بعد از ظهر  توسط مصطفي  | 

تک بیت...

سلام

تا گفته ای غلام توام , میفروشنت

                                       با مردم زمانه سلامی و والسلام

خدانگهدار

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم آذر 1386ساعت 9:52 بعد از ظهر  توسط مصطفي  | 

فریدون مشیری..

سلام

دل افروز ترین روز جهان،

خاطره ای با من هست.

به شما ارزانی :

سحری بود و هنوز،

گوهر ماه به گیسوی شب آویخته بود .

گل یاس،

عشق در جان هوا ریخته بود .

من به دیدار سحر می رفتم

نفسم با نفس یاس درآمیخته بود .


می گشودم پر و می رفتم و می گفتم : (( های !

بسرای ای دل شیدا، بسرای .

این دل افروزترین روز جهان را بنگر !

تو دلاویز ترین شعر جهان را بسرای !


آسمان، یاس، سحر، ماه، نسیم،

روح درجسم جهان ریخته اند،

شور و شوق تو برانگیخته اند،

تو هم ای مرغك تنها، بسرای !


همه درهای رهائی بسته ست،

تا گشائی به نسیم سخنی، پنجرهای را، بسرای !

بسرای ... ))


من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می رفتم !


در افق، پشت سرا پرده نور

باغ های گل سرخ،

شاخه گسترده به مهر،

غنچه آورده به ناز،

دم به دم از نفس باد سحر؛

غنچه ها می شد باز .


غنچه ها می رسد باز،

باغ های گل سرخ،

باغ های گل سرخ،

یك گل سرخ درشت از دل دریا برخاست !
چون گل افشانی لبخند تو،

در لحظه شیرین شكفتن !

خورشید !

چه فروغی به جهان می بخشید !

چه شكوهی ... !

همه عالم به تماشا برخاست !


من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می گشتم !


دو كبوتر در اوج،

بال در بال گذر می كردند .


دو صنوبر در باغ،

سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلی می خواندند .

مرغ دریائی، با جفت خود، از ساحل دور

رو نهادند به دروازه نور ...


چمن خاطر من نیز ز جان مایه عشق،

در سرا پرده دل

غنچه ای می پرورد،

- هدیه ای می آورد -

برگ هایش كم كم باز شدند !

برگ ها باز شدند :

ـ « ... یافتم ! یافتم ! آن نكته كه می خواستمش !

با شكوفائی خورشید و ،

گل افشانی لبخند تو،

آراستمش !

تار و پودش را از خوبی و مهر،

خوشتر از تافته یاس و سحربافته ام :

(( دوستت دارم )) را

من دلاویز ترین شعر جهان یافته ام !


این گل سرخ من است !

دامنی پر كن ازین گل كه دهی هدیه به خلق،

كه بری خانه دشمن !

كه فشانی بر دوست !

راز خوشبختی هر كس به پراكندن اوست !


در دل مردم عالم، به خدا،

نور خواهد پاشید،

روح خواهد بخشید . »


تو هم، ای خوب من ! این نكته به تكرار بگو !

این دلاویزترین حرف جهان را، همه وقت،

نه به یك بار و به ده بار، كه صد بار بگو !

« دوستم داری » ؟ را از من بسیار بپرس !

« دوستت دارم » را با من بسیار بگو !

 

خدانگهدار

+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم آبان 1386ساعت 11:1 بعد از ظهر  توسط مصطفي  | 

استاد رضایی

سلام

هیچکس  مارا  به فکر مرهم وتیمار  نیست

                                                              در میان  شهر بیدردان  طبیب  انگار نیست
گر جوانم  شاعر و حساس عاشق  نیستم

                                                              در  بهاران  زیرباران  شاخه ام  را بارنیست
ناز پرورد بهار    ار    بر نیارد     عار او

                                                              سرو آزادم  مرا  بی برگ و باری عار نیست
دل به غم مشغول و از شادی دنیا بی نصیب

                                                               تشنه ای چون من به ساحل جز که بوتیمار نیست
عقل عاقل   پرده پوش  خودپرستیهای  او

                                                              عقل اگر اینست مارا در جنون انکار نیست
سوی ما هرکس که می آید طریقش میکده ست

                                                         چون که سر عاشقی با مردم هوشیار نیست
من   به کوه زندگی   فریاد کردم  یار کو ؟

                                                              سوی من پژواک آمد : کوهکن را یار نیست
یار دار   و   یار غار  و یار دارم  آرزوست

                                                              یار دار   و غار   شاید  لیک  یار دار نیست
گر به بزم سرخوشان رفتی صراحی گیر و تار

                                                              ما   کتاب و تیغ در دستیم ما را یار نیست
شبروان را چون که تاریکی و خنجر شد عیار

                                                                آنکه میترسد ز دیدار عسس  عیار نیست
رو به هر سو میکنم    اما نمی لغزم ز راه

                                                              همچو من ثابت قدم در راه جز پرگار نیست
مایلم بر چشم مست اما نیم مدهوش او

                                                              می روم میخانه   اما با شرابم کار نیست!!
من گلی خواهم که میروید به عشق سینه سرخ

                                                              ورنه از معشوقه ی بلبل تهی گلزار  نیست
یوسف دل را   زلیخا   قدر میداند   درست

                                                              حیف   او را   ای دریغا   کار در بازار  نیست
تا    ز آزارش  ننالم    رفت  و  آزارم   فزود

                                                              خوب می داند  که بدتر از فراق  آزار نیست
کمتر از خارم مکن   ای گل   بگیرم در کنار

                                                           خار اگر با گل نشیند خار هست وخوار نیست
چون که جمع لفظ و معنا بر نمی آید  زمن

                                                            من  به معنا مایلم   بر  شاعری اصرار نیست
من که لا یحضرنی الاستاد    تقصیرم نبود

                                                          هر که را تهذیب کافی نیست استیصار نیست
گرچه  شعرت دل برد از همگان    اما  رضا

                                                          چون  ترا استاد صدیق است این بسیار نیست

 

                                                                                                      اردیبهشت 68 تهران

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم مهر 1386ساعت 9:29 قبل از ظهر  توسط مصطفي  | 

فُزتُ وَ رَبِ الکعبه ...آن روز دستهاي بسته و امروز فرق شكسته

           <<اي اهل عالم,آقام علي مظلوم>>

---------------------------------------------------------
حضرت علي (ع) :

آنچه که بر قضا و قدر فايق آيد , صبر است

---------------------------------------------------------

علی است , مرتضی نبی

                          نبی است , مصطفی علی

علی است , مقتدای  همه

                          خداست    مقتدای    علی

---------------------------------------------------------

ملاقات  علی و فاطمه  باشد تماشایی

                                    زمظلومی کند مظلومه ای امشب پذیرایی

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم مهر 1386ساعت 6:15 بعد از ظهر  توسط مصطفي  | 

رسول خدا (ص):درهاى آسمان در اولين شب ماه رمضان گشوده مى شوند و تا آخرين شب بسته نمى شوند.

سلام

                    رمضان، نامى از نام هاى خدا

 

                           رمضان از اسماء الله است

 

رمضان اسمى از اسماء الهى مى باشد و نبايست به تنهائى ذكر كرد مثلا بگوئيم، رمضان آمد يا رفت، بلكه بايد گفت ماه رمضان آمد، يعنى ماه را بايد به اسم اضافه نمود، در اين رابطه به سخنان حضرت امام محمد باقر (عليه السلام) گوش فرا مى‏دهيم.

 

هشام بن سالم نقل روايت مى‏نمايد و مى‏گويد: ما هشت نفر از رجال در محضر حضرت ابى جعفر امام باقر (عليهما السلام) بوديم، پس سخن از رمضان به ميان آورديم.

 

امام عليه السلام فرمود:

نگوئيد اين است رمضان، و نگوئيد رمضان رفت و يا آمد، زيرا رمضان نامى از اسماء الله است كه نمى‏رود و نمى‏آيد كه شى‏ء زائل و نابود شدنى مى‏رود و مى‏آيد، بلكه بگوئيد ماه رمضان، پس ماه را اضافه كنيد در تلفظ به اسم، كه اسم اسم الله مى‏باشد، و ماه رمضان ماهى است، كه قرآن در او نازل شده است، و خداوند آن را مثل و عيد قرار داده است همچنانكه پروردگار بزرگ عيسى بن مريم (سلام الله عليهما) را براى بنى اسرائيل مثل قرار داده است،

 

و از حضرت على بن ابى طالب (عليه السلام) روايت‏شده كه حضرت فرمود: «لا تقولوا رمضان و لكن قولوا شهر رمضان فانكم لا تدرون ما رمضان‏»  شما به راستى نمى‏دانيد كه رمضان چيست (و چه فضائلى در او نهفته است.

 

 

 واژه رمضان و معناى اصطلاحى آن

 

رمضان از مصدر «رمض‏» به معناى شدت گرما، و تابش آفتاب بر رمل... معنا شده است، انتخاب چنين واژه‏اى براستى از دقت نظر و لطافت‏خاصى برخوردار است. چرا كه سخن از گداخته شدن است، و شايد به تعبيرى دگرگون شدن در زير آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل ضربات بى امانش،زيرا كه رمضان ماه تحمل شدائد و عطش مى‏باشد، عطشى ناشى از آفتاب سوزان يا گرماى شديد روزهاى طولانى تابستان.

 

و عطش ديگر حاصل از نفس سركشى كه پيوسته مى‏گدازد، و سوزشش براستى جبران ناپذير است.

 

در مقايسه اين دو سوزش، دقيقا رابطه عكس برقرار است، بدين مفهوم كه نفس سركش با چشيدن آب تشنه‏تر مى گردد، وهرگز به يك جرعه بسنده نمى‏كند، و پيوسته آدمى را در تلاش خستگى ناپذير جهت ارضاى تمايلات خود وا مى‏دارد. و در همين رابطه است كه مولوى با لطافت هرچه تمامتر اين تشبيه والا را به كار مى‏گيرد و مى‏گويد:

 

آب كم جو تشنگى آور به دست تا بجوشد آبت از بالا و پست تا سقا هم ربهم آيد جواب تشنه باش الله اعلم بالصواب زين طلب بنده به كوى حق رسيد درد مريم را به خرما بن كشيد .

 

اما از سوى ديگر، عطش ناشى از آفتاب سوزان سيرى پذير است، و قانع كننده.

 

حلول ماه مبارک رمضان، به راستی که خبر از گشایش درهای بهشت به روی آدمیان دارد.

 

ماه مبارک رمضان، بهترین ماه ها، ماه میهمانی خدا، ماه خوبی ها، ماه شب های قدر، ماه دعا و نیایش، ماه رحمت و آمرزش و ماه خیر و برکت است.

 

ماه تزکیه، ماه خودسازی، ماه از خویش تا خدا رفتن، ماه پرواز با دوبال قنوت از زمین تا ملکوت و شکوفایی غنچه های معنویت در سکوت سبز روزه داران و در حيرت ارغوانی سالکان کوی دوست.

 

     پروردگارا، ما را در این ماه، مبارک کن

 

 

               ماه رمضان‏

 

«ماه رمضان است كه در آن براى راهنمايى مردم و بيان (راه روشن) هدايت و تشخيص حقّ از باطل ، قرآن نازل شده است .

 

پس هر كه اين ماه را دريابد (در سفر نباشد) ، بايد كه در آن روزه بدارد و هر كس كه بيمار يا در سفر باشد به همان تعداد از روزهاى ديگر (روزه بگيرد) .

 

 خدا براى شما آسانى مى‏خواهد و خواهان سختى براى شما نيست .

 

و بايد كه آن شماره (مقرر) را تكميل كنيد . و خدا را بدان سبب كه راهنمايى‌تان كرده است به بزرگى ياد كنيد و باشد كه سپاس بگزاريد» .

 

پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :رمضان ، بدين سبب رمضان ناميده شده است كه گناهان را مى‏سوزاند .

 

پيامبر خدا صلى الله عليه وآله : در نخستين شب ماه رمضان ، درهاى آسمان گشوده مى‏شود و تا آخرين شب آن بسته نمى‏شود .

  

پيامبر خدا صلى الله عليه وآله :اگر بنده ارزش ماه رمضان را بداند ، آرزومى‏كند كه سراسر سال ، رمضان باشد .

 

پيامبر خدا صلى الله عليه وآله : چون هلال ماه رمضان پديد آيد ، درهاى دوزخ بسته گردد و درهاى بهشت گشوده شود و شياطين به زنجير كشيده شوند .

 

 

امام على عليه السلام :

 روزى رسول خدا صلى الله عليه وآله براى ما خطبه‏اى ايراد كرد و فرمود : اى مردم ! همانا ماه با بركت و رحمت و آمرزش به شما روى آورده است . اين ماه نزد خدا برترين ماه است و روزهايش برترين روزها و شبهايش برترين شبها و ساعتهايش برترين ساعات . در اين ماه شما به ميهمانى خدا دعوت شده‌‏ايد و در زمره بهره‌‏مندان از كرامت خداوند قرار گرفته‌‏ايد . در اين ماه نفسهاى شما تسبيح خداست و خواب شما عبادت است و اعمال شما پذيرفته و دعايتان به اجابت مى‏رسد ... من برخاستم و عرض كردم : اى رسول خدا ! برترين كارها در اين ماه چيست ؟ پيامبر فرمود : اى اباالحسن ! برترين كارها در اين ماه خويشتندارى از حرامهاى خداوند عزّ و جل است .

 

 

امام باقر عليه السلام :

رسول خدا صلى الله عليه وآله سه روز مانده از ماه شعبان ، به بلال دستور مى‏داد در ميان مردم جار بزند . پس مردم را جمع مى‏كرد و بر منبر مى‏رفت و حمد و ثناى خدا مى‏گفت و مى‏فرمود : اى مردم ! همانا اين ماه به شما روى آورده و آن سروَر همه ماههاست . در آن شبى وجود دارد كه از هزار ماه بهتر است . در اين ماه درهاى دوزخ بسته و درهاى بهشت گشوده شود . هر كه اين ماه را دريابد و آمرزيده نشود خداوند او را (از رحمت خود) دور گرداند .

 

 

امام صادق عليه السلام - از سفارشهاى‏آن حضرت به فرزندانش در هنگام حلول ماه رمضان - :

جانهاى خود را به تلاش و كوشش وا داريد ؛ زيرا در اين ماه روزيها قسمت و اجلها نوشته مى‏شود و در آن نام‏هاى ميهمانان خدا كه بر او وارد مى‏شوند ، نوشته مى‏گردد . در اين ماه شبى هست كه عمل در آن از عمل هزار ماه بهتر است .

 

 

 

آمرزش خدا در ماه رمضان‏

 

 

پيامبر خدا صلى الله عليه وآله : هر كه ماه رمضان را دريابد و آمرزيده نشود، خداوند او را (از رحمت خود) دور گرداند.

 

 

پيامبر خدا صلى الله عليه وآله - در خطبه‏اش به هنگام فرا رسيدن ماه رمضان - : بدبخت كسى است ، كه در اين ماه بزرگ از آمرزش خداوند محروم ماند .

 

 

پيامبر خدا صلى الله عليه وآله : كسى كه در رمضان آمرزيده نشود ، در كدام ماه آمرزيده خواهد شد ؟

 

 

امام صادق عليه السلام : كسى كه در ماه رمضان آمرزيده نشود ، تا رمضان آينده آمرزيده نگردد مگر آن كه در عرفات حاضر شود

 

                التماس دعا

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم شهریور 1386ساعت 4:23 بعد از ظهر  توسط مصطفي  | 

انوری

سلام

 

خدانگهدار

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم شهریور 1386ساعت 10:47 بعد از ظهر  توسط مصطفي  | 

طلسم

سلام

در گذر از عاشقان رسيد به فالم
دست مرا خواند و گريه كرد به حالم

روز ازل هم گريست آن ملك مست
نامه تقدير را كه بست به بالم

مثل اناري كه از درخت بيفتد
در هيجان رسيدن به كمالم

هر رگ من رد يك ترك به تنم شد
منتظر يك اشاره است سفالم

بيشه شيران شرزه بود دو چشمش
كاش به سويش نرفته بود غزالم

هر كه جگرگوشه داشت خون به جگر شد
در جگرم آتش است از كه بنالم

فاضل نظری

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم مرداد 1386ساعت 5:42 قبل از ظهر  توسط مصطفي  | 

میلاد اولین و آخرین دلیل آفرینش مبارک

سلام

حضرت خاتم(ص) به حضرت علی(ع) فرمودند :

یا علی ذات خداوند را کسی درک نکرد (نشناخت) غیر از من و تو

و تو را کسی نشناخت غیر از خداوند و من

و من را کسی نشناخت غیر از خداوند و تو

و دخترم فاطمه (س) را کسی نشناخت و درک نکرد غیر از خداوند و من و تو

----------------------------------------------------------------------------------------

                 اَ نّها سُمیَت فاطمه  لاَنها فُطِمتُ مِنَ الشَر

همانا مادر ما فاطه نام گرفت همانگونه که از هرگونه بدی و پلیدی بریده شده است

التماس دعا

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم تیر 1386ساعت 9:21 قبل از ظهر  توسط مصطفي  | 

استاد رضایی

سلام

شبي سرد است و نم نم ميزند باران پاييزي
                                                      اطاقي سايه روشن   با   سكوت خاطرانگيزي
سرم در بين دستان   و   قلم افتاده بر دفتر
                                                      سرم پرشور و دل خسته نگاهم خيره بر ميزي
چراغي همره من سر فرو آورده بر ميزم
                                                      كنارم حافظ شيرازي است   و   شمس تبريزي
خزيدم گوشه اي آرام و با خود مي كنم نجوا
                                                      تو گويي در قفس مي خواند از حقش شباويزي
رضا از فكر و تنهايي طنابي بافتي امشب
                                                      گمانم   قصد داري   خويش را  از غم بياويزي
دو چشم آسمان بر زردي روي زمين گريد
                                                     رخم زرد است و ليكن چشم من اشكي نمي ريزي

+ نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم خرداد 1386ساعت 4:25 بعد از ظهر  توسط مصطفي  | 

مرگ

سلام

اين سطر جاده ها كه به صحرا نوشته اند
ياران رفته از قلم ما نوشته اند
لوح مزارها  همه  سربسته نامه ها است
كز آخرت بمردم دنيا نوشته اند

+ نوشته شده در  جمعه بیست و چهارم فروردین 1386ساعت 11:53 بعد از ظهر  توسط مصطفي  | 

تو را گم کرده ام

سلام

تو را گم کرده ام امروز
و حالا لحظه های من
گرفتار سکوتی سرد و سنگینند
و چشمانم
نمی دانی چه غمگینند
چراغ روشن شب بود
برایم چشمهای تو
نمی دانم چه خواهد شد
پرازدلشوره ام
بی تاب و دلگیرم
کجا ماندی ؟
که من بی تو هزار بار در هر
لحظه می میرم ...

نمیدونم از کیه ؟!!!

+ نوشته شده در  جمعه هفدهم فروردین 1386ساعت 1:4 قبل از ظهر  توسط مصطفي  | 

اربعین

           سلامٌ علی قلبِ زینبِ الصَبور

ما را   كه غير داغ غمت ‏بر جبين نبود