دیشب 

دوش از همه شب ها , شب جان کاه تری بود
فریاد از ین شب , چه شب بی سحری بود

دور از تو , من سوخته , تب داشتم ای گل
وز شور تو در سینه شرار دگری بود

هر سو به تمنای تو تا صبح , نگاهم
چون مرغک طوفان زده ی دربدری بود

چون باد سحرگاه گذشتی و ندیدی
در راه تو از بوی گل , آشفته تری بود

افسوس که پیش تو ندارد هنرم قدر

ای کاش به جای هنرم سیم و زری بود

دکتر شفیعی کدکنی

سلام

این شعر و خوندم واقعا .....

اما متوجه شدم شاعره ی جوان این شعر فوت شده

براش یک فاتحه بخونید

ولی با این شعری که گفته یا واقعا از غم و غصه ای که تو شعرش گفته فوت شده

یا اگر فوتش بدلیل دیگری بوده چه غم و غصه ای رو با خودش برد ..... همون بهتر که رفت و آزاد شد از این حرفها

شادروان نجمه زارع

خبر به دورترین نقطة جهان برسد
                                       نخواست او به من خسته ـ بی‌گمان ـ برسد

شکنجه بیشتر از این‌؟ که پیش چشم خودت‌

                                        کسی که سهم تو باشد، به دیگران برسد

                                           به او، که عاشق او بوده‌ام‌، زیان برسد
خدا کند فقط این عشق از سرم برود

                                          خدا کند که فقط زود آن زمان برسد

-------------

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

                             سلام

هر طرف من میروم درها به رویم بسته است

                                                            ای دریغا یارب این دنیا چو بختم بسته است

همچنان  تنهایی اندراین جهانم  شد نصیب

                                                            یا رب آن آهوی زیبا رو ز دامم رسته است

کارمن  از دست این و آن   دگر  بیرون شده

                                                            کارگردان جهان  هم ,  ز کارم  خسته است

هیچ کس  سویم نمیآید  که   دلشادم  کند

                                                        هرکه می آید سراغم دل به سودم بسته است

در نهایت   روزگاری   باصفا   داری   طفی

                                                           غم مخور , جا در دل اهل صفا داری طفی

                    پنجشنبه -- 23/8/87

                 خدانگهدار

سلام

من و تو مي شــــــود آيا که مال هم باشيم؟

نه مـــــــال هم .. که فقط احتمال هم باشيم؟

بريز قهـــــــــــــوه ي خود را درون فنجانم

بيا به هــــــــــــر کلکي توي فال هم باشيم

به بال خود نتوانسته ايم پَــــــــــــــر بزنيم

از اين به بعــــــــــد بيا تا که بال هم باشيم

بدون دست تو تهـران براي من قطب است

بپيـــــــــــچ دور تنم دست ، شال هم باشيم

پـــر است ذهن من امسال از جدايي و رنج

بيا که خاطـــــــــــره ي پارسالِ هم باشيم !

نگو در عشق ِميان ِمن و تو سيب کم است

اگر که سيـــــــــب نشد پرتقال هم باشيم !!

***

اگر که قسمـــــــــــت ما به وصال ختم نشد

نرو ! بمــــــــان که اقلاْ وبال هم باشيم !!!

از : علی پرسا

خدانگهدار

یادش بخیر مرداد ماه ۸۵ بود ...

احساس کردم دوست دارم شعرهایی که به دلم میشینه رو برا همه بنویسم

خلاصه این وبلاگ رو راه انداختم ولی نمیدونستم اسمش رو چی بزارم

تا اینکه دیوان شمس رو باز کردم و درست از فردای اون روز دیوان شمس من گم شد(دیگه هم پیدا نشد که نشد منم دیگه نگرفتم و دروغ نگم دو سالی بود دیوان شمس نخونده بودم تا امشب تو اینترنت هرچی تونستم پیدا کنم) و شعر اول که نوشتم اومد.

 بعدش هم تفألی به دیوان حافظ زدم و شعری که پائین میبینید اومد.

قشنگ یادمه ۲ روز این ۲تا غزل رو خوندم تا نام "جوانان پیر" رو انتخاب کردم

و این موضوع رو یه جائی یادداشت کرده بودم تا اینکه امشب بهش سر زدم و تا این ساعت به هیچ کس نگفته بودم.

اولش دوستم آقا حامد همراهم بود ولی بعد از ۲  ۳ تا پست ...

بعد ایشان هم دوستانی بهم پیوستند ولی ...

خلاصه خودم موندم و خودم تا ببینم تا کجا میتونم پیش برم

امشبم حس خاصی داشتم و مشغول گردش تو سایتها و بلاگهای ادبی بودم که به شعر سوم رسیدم دقیقا یک لحظه یاد اون خاطرات و احوالات اون روزام افتادم که باعث شد این بلاگ رو راه بندازم

الان جوانان پیر ۲ سالگیش رو هم رد کرد

هرکی هم خوند و لذت برد نظر داد‌‌ لطف کرده ولی فاتحه ای برای  حضرت مولانا و حافظ حتما بخونه که خیلی مأثر خواهد بود انشا الله.

---------------------------------------------------------------------------------------

                                       ملک و شراب داری ز شراب جان عطا ده

-----------------------------------------------------------------------------

غزل ۴۵۵ دیوان حافظ :

هر چند پیر و خستـه دل و ناتوان شدم
                                                       هر گه کـه یاد روی تو کردم جوان شدم
شـکر خدا که هر چه طلب کردم از خدا
                                                        بر منتـهای همـت خود کامران شدم
ای گلبـن جوان بر دولت بخور که مـن 
                                                         در سایه تو بلـبـل باغ جـهان شدم
اول ز تحـت و فوق وجودم خـبر نـبود
                                                         در مکتـب غم تو چنین نکتـه دان شدم
قسمـت حوالتـم بـه خرابات می‌کند
                                                        هر چند کاین چنین شدم و آن چنان شدم
آن روز بر دلم در معـنی گـشوده شد 
                                                        کز ساکـنان درگـه پیر مـغان شدم
در شاهراه دولت سرمد به تخت بخـت
                                                        با جام می بـه کام دل دوسـتان شدم
از آن زمان که فتنه چشمت به من رسید
                                                       ایمـن ز شر فـتـنـه آخرزمان شدم
مـن پیر سال و ماه نیم یار بی‌وفاست 
                                       بر من چو عـمر می‌گذرد پیر از آن شدم
دوشـم نوید داد عـنایت کـه حافـظا 
                                                    بازآ که من به عفو گناهت ضـمان شدم

---------------------------------------------------------------------------------------

منبع : http://fekrat.kateban.com/y1385m9.html

شعر از : جناب آقای آصف فکرت

پیراهن زندگی

__________

" من پیر سال و ماه نیم"

این کهنه پیرهن که رهایم نمی کند

پیرم همی نـُماید و بدنام داردم.

"چل سال بیش رفت که من"

در کوی عشق لاف جوانی همی زنم

اینک هنوز هم

این دل همان دل است

وین سر همان سر است

این دل هنوز می تپد اندر هوای دوست

وین سر بدان هواست که افتد به پای دوست  

شهر اتاوا، 12 آذر (قوس) 1385/ 3 دسمبر 2006

خدانگهدار

در  ميان باغ  و  بستانم  ولي  آزرده ام

                                            در کنار رود   و جيرانم  ولي   آزرده ام

از  ميان  دوستانم  کسي     باور نکرد

                                            لحظه اي خنديده ام وز گريه ها آزرده ام

خنده ها هر دم که مي آيند بر روي لبم

                                            خنده  اندر  ظاهرند  و من ولي آزرده ام

از  رفيقان و شفيقان و کريمان  ديده ام

                                           بارها طعن و سخن,من زين سبب آزرده ام

قمريان عاشق و گنجشککان صبح خيز

                                           اندر اين باور  که  من شادم  ولي آزرده ام

همچونان زاغي  ميان بوستان  افتاده ام

                                            کژ صدايم  هيچ کس  يارم نشد , آزرده ام

از  ميان بلبلان  يک تن  خريدارم  نشد

                                            آن که ميکردم طلب,رفت از کفم آزرده ام

يار مي گويد *طفی , من کاشف الهمم بيا

                                             ترس دارم کرده ای ترکم خدا , آزرده ام

                                        خدانگهدار

*:مصطفی

مجنونم و از عشق سخن گفتم و تكفير شدم

محكوم به حبس ابد محبس تقدير شدم

دنياي پراز صلح و امانم شده آنقدر لجن

كز مردم روزگار و از زندگي ام سير شدم

از بس كه نفس نفس در اين خاك غم آلود زدم

عادت به قفس كردم و در هوس زمين گير شدم

با وسوسه ي خوردن سيبي به زمين آمده ام

من معصيتي نكردم اما غل و زنجير شدم

اي ساز غزل هاي پر از عشق و جنو نم بنواز

من باز هوايي نواهاي مزامير شدم

در قلعه ي سنگي دلم جز هوس و خشم نبود

تا اينكه تو را ديدم و دلداده و تسخير شدم

زنداني چشمان تو ام باز كن از هم مژه را

جرمم فقط عشق است - به عشقت كه دگر پير شدم

در برزخ جان منتظر روز حساب دلمم

شايد به زبان آيم و مجبور به تقرير شدم-

- ميزان تو و شاهد تو و منشور تو و نور تويي

در نامه ي اعمال دلم گناه تعبير شدم

معبود من و كعبه و مسجود مني ، عشق مني

ايمان به تو آورده ام و به كفر تفسير شدم

در لحظه ي ديدارتو در جنت اعلي است دلم

هر چند كه در دوزخ عصر خود سرازير شدم

يك روز سر جوخه ي اعدام غمت خواهم مرد

با جان و دلم مقصد پاياني هر تير شدم

من ميوه ي نورسيده ي تاك غم عشق تو ام

با تابش خورشيد تو من دچار تخمير شدم –

- تا مست كنم با غزلم مردم سنگين دل را

شايد كه در اين ظلم و ستم باعث تغيير شدم

گلدان حسن يوسف حسني دگر ندارد

دل شور عاشقي را ديگر به سر ندارد

دنياي من تو بودي زيباي من تو بودي

بي تو تمام عالم معني دگر ندارد

پر مي كشد خيالم در آسمان چشمت

اما خود اين خيال است چون او كه پر ندارد

از بس كه چشمه چشمه خون گريه كرده چشمم

اين عاشق نگاهت خون در جگر ندارد

جان شد فداي چشمت معشوقه ام ببخشاي

چون جسم فاني من جز اين هنر ندارد

قلبم اميدوار است تا شام بي تو بودن

پايان پذيرد امشب اما خبر ندارد -

- ديگر در اين بيابان اين عصر كفر و ايمان

بر قلب سنگ مردم چيزي اثر ندارد

اي قلب پاره پاره در انتظار صبحي؟

بيهوده است صبرت اين شب سحر ندارد

بودن و يا نبودن ديگر ندارد ارزش

چون چشم آبي تو بر من نظر ندارد

سلام

آه   ،   تاکی   ز سفر  باز  نیایی   ،   بازآ		اشتیاق تو  مرا  سوخت  کجایی ،   بازآ
شده  نزدیک  که  هجران تو ،  مارا بکشد		گر همان  بر سرخونریزی  مایی   ،  بازآ
کرده‌ای  عهد  که   بازآیی  و ما را بکشی		وقت آنست  که   لطفی  بنمایی  ، بازآ
رفتی و باز نمی‌آیی و من بی تو به جان		جان من  اینهمه  بی رحم  چرایی ، بازآ
وحشی از جرم همین کز سر آن کورفتی		گرچه  مستوجب  سد گونه جفایی، بازآ

سلام

این شعر هم از جناب استاد رضایی واقعا زیباست

تو بلاگ گذاشتم تا همه ی دوستان استفاده کنن

اي خيال خوب  او   از يا د اين  شيدا  برو 

تا بینهایت...

بگو اندر رخ تو من چه دیدم؟

بگو اندر وصالت چه شنیدم؟

بگو اندر شرابت چه نوشتند؟

که من اندر وصالت می سرشتم

بگو آن وصل رویت خوش شراب است

بگو آن نوش جانت می خرام است

منم مرغ سحر اندر حلاحل

منم نوش عسل اندر ملامل

بگو لیلی نمیرد از غم دل

که در وصل دل معشوق کوشد

بگو عشق من و تو آبیاری

که من مرغ سحر در بی کمالی

بگو دستم بگیرد پای را پای

مرا تا منزل عاشق رساند

بگو با نام او زهری عسل شد

بگو از اسم او جانی دگر شد

بگو با خاطرش جانم بسر شد

که با یاد گلم دلها دگر شد

بگو با نغمه اش عاشق فنا شد

دلا از وصل رویش نی خدا شد

بگو با نام او غوغا به پا شد

بگو از عشق او لیلی چو ما شد

بگو رنگ خدا را می سرشتند

بگو رنگ تو را با وی نوشتند

بگو رنگ حلاوت را نوشتند

بگو از رنگ تو رنگ صداقت را سرشتند

"اشکی در گذرگاه تاریخ"

از همان روزی که دست حضرت قابیل

گشت آلوده به خون حضرت هابیل

از همان روزی که فرزندان آدم

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

آدمیت مرد

گرچه آدم زنده بود

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود

بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب

گشت و گشت

قرنها از مرگ آدم هم گذشت

ای دریغ

آدمیت برنگشت

قرن ما 

روزگار مرگ انسانیت است

سینه دنیا ز خوبی ها تهی است

صحبت از آزادگی پاکی مروت ابلهی است

صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست

قرن موسی چمبه هاست

روزگار مرگ انسانیت است

من که از پژمردن یک شاخه گل

از نگاه ساکت یک کودک بیمار

از فغان یک قناری در قفس

از غم یک مرد در زنجیر حتی قاتلی بر دار

اشک در چشمان و بغضم در گلوست

وندرین ایام زهرم در پیاله اشک و خونم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

وای جنگل را بیابان میکنند

دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان میکنند

هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا

آنچه این نامردان با جان انسان میکنند

صحبت از پژمردن یک برگ نیست 

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست

در کویری سوت و کور

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است

        "زنده یاد فریدون مشیری"       

خداوندا!

منم پیگیر آن روشن چراغت

منم انسانی از مشتی گل و آب

منم خواهان قلبی زان در ناب

منم آن ناسپاس آدم.گنهکار

منم نادم ز ذنبم در پی یار

منم مملوء ز بدخویی و زشتی

منم از جنس خاک و مشت خشتی

منم پست تر ز ارض و باد و باران

منم مست هوای کوهساران

منم آواره در دنبال کویت

منم اندر قفای راه رویت

منم تابیده با نام و خیالت

منم در جستجوی آن وصالت

تویی بینا ودانا .ذوالبصیرت

تو بخشودی به من سیماو سیرت

تویی صاحب آن عنقا و آن کوه

تو هستی مالک عیسی و موسی .آدم و نوح

تو هستی صاحب اسحق و ابراهیم و یعقوب

تو هستی مالک لوط و محمد .ابن ایوب

تویی آگه ز حال آدم و حور

تو هستی نور نوران خالق نور

تو هستی رب رحمن و رحیمم

تو هستی رب حنان و کریمم

تویی سبحان و رضوان و دیانم

تویی سلطان و غفران و منانم

تو هستی صاحب مجد و سناها

تو هستی مالک عز و بقاها

تویی امیدها نزد مصیبت

تویی مونس آدم نزد وحشت

نما عزمی به من از جنس فولاد

تو هستی صاحب عدل و وفا.داد

این طرف مشتی صدف، آنجا کمی گِل ریخته
                                                            موج، ماهی های عاشق را به ساحل ریخته
بعد از این  در جام ما  تصویر ابر تیره  ایست
                                                            بعد  از این  در جام دریا   ماه کامل     ریخته
مرگ حق دارد که از ما روی برگردانده است
                                                            زندگی    در کام ما     زهر هلاهل     ریخته
هرچه  دام افکندم  آهوها گریزان تر شدند!
                                                           حال ،  صدها  دام ِ دیگر   در مقابل     ریخته
هیچ راهی  جز به دام افتادن صیاد  نیست
                                                           هرکجا    پا می گذارم   دامنی دل     ریخته
عارفی    از نیمه ی  راه  تحیر    بازگشت
                                                           گفت: خون عاشقان  منزل به منزل  ریخته...

آقای فاضل نظری

منبع : www.louh.com

                                                تصنیف رویای دریا

يک نفس با ما نشستي خانه بوي گل گرفت

                                                             خانه ات آباد  کاين ويرانه  بوي  گل  گرفت

از  پريشان گويي ام   ديدي  پريشان خاطرم

                                                           زلف خود را شانه کردي شانه بوي گل گرفت

پرتو رنگ رخت  با  آن  گل افشاني که داشت

                                                              در  زيارتگاه دل    پروانه   بوي   گل گرفت

لعل گلرنگ تو  را   تا  ساغر و مي  بوسه زد

                                                             ساقي انديشه ام   پيمانه  بوي گل گرفت

عشق باريد و جنون گل کرد و افسون خيمه زد

                                                            تا به صحراي جنون  افسانه بوي گل گرفت

از شميم  شعر  شورانگيز   آتش   عاشقان

                                                            ساقي  و  ساغر  و  ميخانه بوي گل گرفت

                                                                                                  علی آذرشاهی

خدانگهدار

                                         اصلاحات

بهر اصلاح سر پس از يکسال

                                            رفته بودم دکان سلماني
چشم بد دور دکه اي ديدم

                                            در سياهي چو شام ظلماني
سقف آن چو حال بنده خراب

                                            در و ديوار   رو  به   ويراني
چند   قاب شکسته   آويزان

                                            همه در حال نيمه پنهاني
يکطرف عکس رستم و سهراب

                                            عکس افراسياب توراني
صورتي   از   برهمن و بودا

                                            زير تصوير مزدک و ماني
دو سه تا مشتري در آن حفره

                                            مات و مبهوت مثل زنداني
پيرمردي گرفته تيغ به دست

                                           همچو جلاد عهد ساساني
نوبت من رسيد و بنشستم

                                           زير دستش به صد پريشاني
لنگي انداخت دور گردن من

                                           چون رسن بر گلوي يک جاني
ديدم آئينه اي مقابل خويش

                                            قاب آئينه بود سيماني
توي آئينه عکس خود ديدم

                                            خارج از شکل و وضع انساني
چشمها چپ , دهان کج و کوله

                                            چهره چون گيوه ي خراساني
گفتم اين عکسهاي رنگارنگ

                                            که چپاندي در اين هلفداني
از کجا جمع کرده اي گفتا :

                                            اي گرفتار جهل و ناداني
اين جماعت ز عهد کيکاووس

                                            تا به پايان عمر ساماني
مشتريهاي سابقم هستند

                                           تو از اين ماجرا چه ميداني ؟
همه را بنده کرده ام اصلاح

                                           نه که اصلاح مفت و مجاني
من از اينها گرفته ام بسيار

                                           اسکناس هزار توماني
حال برگو سرت چه فرم زنم

                                           بابلی , کابلی , خراسانی
جوشقانی , ابرقویی , رشتی

                                           سوئدی , انگلیسی , آلمانی
گفتمش میل,میل سرکار است

                                           هر طریقی که خوب بتوانی
گفت شغل تو چیست؟ گفتم من

                                           شاعرم , شهره در سخندانی
گفت این از قیافه ات پیداست

                                           که به نوع بشر نمی مانی
در حقیقت همین هنر کافیست

                                           از  برای   نژاد  ایرانی
جای هر چیز قاسم الارزاق

                                           شعر بر ما نموده ارزانی
دست بر شانه برد و مشغول شد

                                           در سر من به شانه گردانی
چند تاری که داشتم بر سر

                                          همه را ریخت روی پیشانی
گغت این فرم بوده از اول

                                          سر میرزا حبیب و قاآنی
بعد از آن موی من به چپ پیچاند

                                          گفت این هم کلیم کاشانی
به سوی راست برد و با خنده

                                          گفت این است فرم قاآنی
پس به بالا کشید و مویم گفت

                                          تو شدی چون عبید زاکانی
آخرش ریخت جمله را در هم

                                         گفت این هم حسین قلی خانی!
گفتمش دست من به دامن تو

                                         رحم کن از سر مسلمانی
ترسم اکنون به یاد تو افتد ,

                                         سر میرزارضای کرمانی
الغرض تا به خویش جنبیدم

                                         رفت مویم به عالم فانی
سرم از زیر تیغ بیرون شد

                                         پاک و پاکیزه , صاف و نورانی
آنچنان رید بر سر بنده

                                         تا نیاید سرت نمیدانی
جای پایش به روی شانه ی من

                                         هست حاکی زکار تحتانی!!!
کار اصلاح میشود اغلب

                                         این چنین باعث پشیمانی ؟!!

راستی اونجایی که دیدم نوشته بود از ابوتراب جلی

خدانگهدار

این شعر از طرف یه دوست غریبست که لطف کردن و نظر دادن و این شعر هم همراهش بود ولی متاسفانه آدرس میلشون نبود که ازشون تشکر کنم

حال که رسواشده ام می روی
                                            واله  و  شیدا شده ام میروی
حال  که  غیراز  تو ندارم کسی
                                            زین همه تنهاشده ام میروی
حال که چون پیکرسوزان شمع
                                            شعله  سراپاشده ام  میروی
حال که     همراه    خراباتیان
                                            همدم صبحها شده ام میروی
حال که  دروادی عشق وجنون
                                            واقع عذرا  شده ام    میروی
حال که  در  بهر تماشای  تو
                                            غرق تمنا  شده ام    میروی

خدانگهدار

 سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت           آتشی بود درین خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت                      جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم چون شمع    دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

آشنایی نه غریبست که دلسوز منست            چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد                          خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست           همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم              خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

ترک افسانه کن و حافظ و می نوش دمی          که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

خدانگهدار

تا گفته ای غلام توام , میفروشنت

                                       با مردم زمانه سلامی و والسلام

خدانگهدار

دل افروز ترین روز جهان،

خاطره ای با من هست.

به شما ارزانی :

سحری بود و هنوز،

گوهر ماه به گیسوی شب آویخته بود .

گل یاس،

عشق در جان هوا ریخته بود .

من به دیدار سحر می رفتم

نفسم با نفس یاس درآمیخته بود .


می گشودم پر و می رفتم و می گفتم : (( های !

بسرای ای دل شیدا، بسرای .

این دل افروزترین روز جهان را بنگر !

تو دلاویز ترین شعر جهان را بسرای !


آسمان، یاس، سحر، ماه، نسیم،

روح درجسم جهان ریخته اند،

شور و شوق تو برانگیخته اند،

تو هم ای مرغك تنها، بسرای !


همه درهای رهائی بسته ست،

تا گشائی به نسیم سخنی، پنجرهای را، بسرای !

بسرای ... ))


من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می رفتم !


در افق، پشت سرا پرده نور

باغ های گل سرخ،

شاخه گسترده به مهر،

غنچه آورده به ناز،

دم به دم از نفس باد سحر؛

غنچه ها می شد باز .


غنچه ها می رسد باز،

باغ های گل سرخ،

باغ های گل سرخ،

یك گل سرخ درشت از دل دریا برخاست !
چون گل افشانی لبخند تو،

در لحظه شیرین شكفتن !

خورشید !

چه فروغی به جهان می بخشید !

چه شكوهی ... !

همه عالم به تماشا برخاست !


من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می گشتم !


دو كبوتر در اوج،

بال در بال گذر می كردند .


دو صنوبر در باغ،

سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلی می خواندند .

مرغ دریائی، با جفت خود، از ساحل دور

رو نهادند به دروازه نور ...


چمن خاطر من نیز ز جان مایه عشق،

در سرا پرده دل

غنچه ای می پرورد،

- هدیه ای می آورد -

برگ هایش كم كم باز شدند !

برگ ها باز شدند :

ـ « ... یافتم ! یافتم ! آن نكته كه می خواستمش !

با شكوفائی خورشید و ،

گل افشانی لبخند تو،

آراستمش !

تار و پودش را از خوبی و مهر،

خوشتر از تافته یاس و سحربافته ام :

(( دوستت دارم )) را

من دلاویز ترین شعر جهان یافته ام !


این گل سرخ من است !

دامنی پر كن ازین گل كه دهی هدیه به خلق،

كه بری خانه دشمن !

كه فشانی بر دوست !

راز خوشبختی هر كس به پراكندن اوست !


در دل مردم عالم، به خدا،

نور خواهد پاشید،

روح خواهد بخشید . »


تو هم، ای خوب من ! این نكته به تكرار بگو !

این دلاویزترین حرف جهان را، همه وقت،

نه به یك بار و به ده بار، كه صد بار بگو !

« دوستم داری » ؟ را از من بسیار بپرس !

« دوستت دارم » را با من بسیار بگو !

خدانگهدار

هیچکس  مارا  به فکر مرهم وتیمار  نیست

                                                              در میان  شهر بیدردان  طبیب  انگار نیست
گر جوانم  شاعر و حساس عاشق  نیستم

                                                              در  بهاران  زیرباران  شاخه ام  را بارنیست
ناز پرورد بهار    ار    بر نیارد     عار او

                                                              سرو آزادم  مرا  بی برگ و باری عار نیست
دل به غم مشغول و از شادی دنیا بی نصیب

                                                               تشنه ای چون من به ساحل جز که بوتیمار نیست
عقل عاقل   پرده پوش  خودپرستیهای  او

                                                              عقل اگر اینست مارا در جنون انکار نیست
سوی ما هرکس که می آید طریقش میکده ست

                                                         چون که سر عاشقی با مردم هوشیار نیست
من   به کوه زندگی   فریاد کردم  یار کو ؟

                                                              سوی من پژواک آمد : کوهکن را یار نیست
یار دار   و   یار غار  و یار دارم  آرزوست

                                                              یار دار   و غار   شاید  لیک  یار دار نیست
گر به بزم سرخوشان رفتی صراحی گیر و تار

                                                              ما   کتاب و تیغ در دستیم ما را یار نیست
شبروان را چون که تاریکی و خنجر شد عیار

                                                                آنکه میترسد ز دیدار عسس  عیار نیست
رو به هر سو میکنم    اما نمی لغزم ز راه

                                                              همچو من ثابت قدم در راه جز پرگار نیست
مایلم بر چشم مست اما نیم مدهوش او

                                                              می روم میخانه   اما با شرابم کار نیست!!
من گلی خواهم که میروید به عشق سینه سرخ

                                                              ورنه از معشوقه ی بلبل تهی گلزار  نیست
یوسف دل را   زلیخا   قدر میداند   درست

                                                              حیف   او را   ای دریغا   کار در بازار  نیست
تا    ز آزارش  ننالم    رفت  و  آزارم   فزود

                                                              خوب می داند  که بدتر از فراق  آزار نیست
کمتر از خارم مکن   ای گل   بگیرم در کنار

                                                           خار اگر با گل نشیند خار هست وخوار نیست
چون که جمع لفظ و معنا بر نمی آید  زمن

                                                            من  به معنا مایلم   بر  شاعری اصرار نیست
من که لا یحضرنی الاستاد    تقصیرم نبود

                                                          هر که را تهذیب کافی نیست استیصار نیست
گرچه  شعرت دل برد از همگان    اما  رضا

                                                          چون  ترا استاد صدیق است این بسیار نیست

                                                                                                      اردیبهشت 68 تهران

---------------------------------------------------------
حضرت علي (ع) :

آنچه که بر قضا و قدر فايق آيد , صبر است

---------------------------------------------------------

علی است , مرتضی نبی

                          نبی است , مصطفی علی

علی است , مقتدای  همه

                          خداست    مقتدای    علی

---------------------------------------------------------

ملاقات  علی و فاطمه  باشد تماشایی

                                    زمظلومی کند مظلومه ای امشب پذیرایی

                    رمضان، نامى از نام هاى خدا

                           رمضان از اسماء الله است

رمضان اسمى از اسماء الهى مى باشد و نبايست به تنهائى ذكر كرد مثلا بگوئيم، رمضان آمد يا رفت، بلكه بايد گفت ماه رمضان آمد، يعنى ماه را بايد به اسم اضافه نمود، در اين رابطه به سخنان حضرت امام محمد باقر (عليه السلام) گوش فرا مى‏دهيم.

هشام بن سالم نقل روايت مى‏نمايد و مى‏گويد: ما هشت نفر از رجال در محضر حضرت ابى جعفر امام باقر (عليهما السلام) بوديم، پس سخن از رمضان به ميان آورديم.

امام عليه السلام فرمود:

نگوئيد اين است رمضان، و نگوئيد رمضان رفت و يا آمد، زيرا رمضان نامى از اسماء الله است كه نمى‏رود و نمى‏آيد كه شى‏ء زائل و نابود شدنى مى‏رود و مى‏آيد، بلكه بگوئيد ماه رمضان، پس ماه را اضافه كنيد در تلفظ به اسم، كه اسم اسم الله مى‏باشد، و ماه رمضان ماهى است، كه قرآن در او نازل شده است، و خداوند آن را مثل و عيد قرار داده است همچنانكه پروردگار بزرگ عيسى بن مريم (سلام الله عليهما) را براى بنى اسرائيل مثل قرار داده است،

و از حضرت على بن ابى طالب (عليه السلام) روايت‏شده كه حضرت فرمود: «لا تقولوا رمضان و لكن قولوا شهر رمضان فانكم لا تدرون ما رمضان‏»  شما به راستى نمى‏دانيد كه رمضان چيست (و چه فضائلى در او نهفته است.

 واژه رمضان و معناى اصطلاحى آن

رمضان از مصدر «رمض‏» به معناى شدت گرما، و تابش آفتاب بر رمل... معنا شده است، انتخاب چنين واژه‏اى براستى از دقت نظر و لطافت‏خاصى برخوردار است. چرا كه سخن از گداخته شدن است، و شايد به تعبيرى دگرگون شدن در زير آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل ضربات بى امانش،زيرا كه رمضان ماه تحمل شدائد و عطش مى‏باشد، عطشى ناشى از آفتاب سوزان يا گرماى شديد روزهاى طولانى تابستان.

و عطش ديگر حاصل از نفس سركشى كه پيوسته مى‏گدازد، و سوزشش براستى جبران ناپذير است.

در مقايسه اين دو سوزش، دقيقا رابطه عكس برقرار است، بدين مفهوم كه نفس سركش با چشيدن آب تشنه‏تر مى گردد، وهرگز به يك جرعه بسنده نمى‏كند، و پيوسته آدمى را در تلاش خستگى ناپذير جهت ارضاى تمايلات خود وا مى‏دارد. و در همين رابطه است كه مولوى با لطافت هرچه تمامتر اين تشبيه والا را به كار مى‏گيرد و مى‏گويد:

آب كم جو تشنگى آور به دست تا بجوشد آبت از بالا و پست تا سقا هم ربهم آيد جواب تشنه باش الله اعلم بالصواب زين طلب بنده به كوى حق رسيد درد مريم را به خرما بن كشيد .

اما از سوى ديگر، عطش ناشى از آفتاب سوزان سيرى پذير است، و قانع كننده.

حلول ماه مبارک رمضان، به راستی که خبر از گشایش درهای بهشت به روی آدمیان دارد.

ماه مبارک رمضان، بهترین ماه ها، ماه میهمانی خدا، ماه خوبی ها، ماه شب های قدر، ماه دعا و نیایش، ماه رحمت و آمرزش و ماه خیر و برکت است.

ماه تزکیه، ماه خودسازی، ماه از خویش تا خدا رفتن، ماه پرواز با دوبال قنوت از زمین تا ملکوت و شکوفایی غنچه های معنویت در سکوت سبز روزه داران و در حيرت ارغوانی سالکان کوی دوست.

     پروردگارا، ما را در این ماه، مبارک کن

               ماه رمضان‏

«ماه رمضان است كه در آن براى راهنمايى مردم و بيان (راه روشن) هدايت و تشخيص حقّ از باطل ، قرآن نازل شده است .

پس هر كه اين ماه را دريابد (در سفر نباشد) ، بايد كه در آن روزه بدارد و هر كس كه بيمار يا در سفر باشد به همان تعداد از روزهاى ديگر (روزه بگيرد) .

 خدا براى شما آسانى مى‏خواهد و خواهان سختى براى شما نيست .

و بايد كه آن شماره (مقرر) را تكميل كنيد . و خدا را بدان سبب كه راهنمايى‌تان كرده است به بزرگى ياد كنيد و باشد كه سپاس بگزاريد» .

خدانگهدار

در گذر از عاشقان رسيد به فالم
دست مرا خواند و گريه كرد به حالم

روز ازل هم گريست آن ملك مست
نامه تقدير را كه بست به بالم

مثل اناري كه از درخت بيفتد
در هيجان رسيدن به كمالم

هر رگ من رد يك ترك به تنم شد
منتظر يك اشاره است سفالم

بيشه شيران شرزه بود دو چشمش
كاش به سويش نرفته بود غزالم

هر كه جگرگوشه داشت خون به جگر شد
در جگرم آتش است از كه بنالم

فاضل نظری

حضرت خاتم(ص) به حضرت علی(ع) فرمودند :

یا علی ذات خداوند را کسی درک نکرد (نشناخت) غیر از من و تو

و تو را کسی نشناخت غیر از خداوند و من

و من را کسی نشناخت غیر از خداوند و تو

و دخترم فاطمه (س) را کسی نشناخت و درک نکرد غیر از خداوند و من و تو

----------------------------------------------------------------------------------------

                 اَ نّها سُمیَت فاطمه  لاَنها فُطِمتُ مِنَ الشَر

همانا مادر ما فاطه نام گرفت همانگونه که از هرگونه بدی و پلیدی بریده شده است

التماس دعا

سلام

شبي سرد است و نم نم ميزند باران پاييزي
                                                      اطاقي سايه روشن   با   سكوت خاطرانگيزي
سرم در بين دستان   و   قلم افتاده بر دفتر
                                                      سرم پرشور و دل خسته نگاهم خيره بر ميزي
چراغي همره من سر فرو آورده بر ميزم
                                                      كنارم حافظ شيرازي است   و   شمس تبريزي
خزيدم گوشه اي آرام و با خود مي كنم نجوا
                                                      تو گويي در قفس مي خواند از حقش شباويزي
رضا از فكر و تنهايي طنابي بافتي امشب
                                                      گمانم   قصد داري   خويش را  از غم بياويزي
دو چشم آسمان بر زردي روي زمين گريد
                                                     رخم زرد است و ليكن چشم من اشكي نمي ريزي

اين سطر جاده ها كه به صحرا نوشته اند
ياران رفته از قلم ما نوشته اند
لوح مزارها  همه  سربسته نامه ها است
كز آخرت بمردم دنيا نوشته اند

تو را گم کرده ام امروز
و حالا لحظه های من
گرفتار سکوتی سرد و سنگینند
و چشمانم
نمی دانی چه غمگینند
چراغ روشن شب بود
برایم چشمهای تو
نمی دانم چه خواهد شد
پرازدلشوره ام
بی تاب و دلگیرم
کجا ماندی ؟
که من بی تو هزار بار در هر
لحظه می میرم ...

نمیدونم از کیه ؟!!!

 طراح قالب: رضا امین زاده