حافظ ...

سلام

 سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت           آتشی بود درین خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت                      جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم چون شمع    دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

آشنایی نه غریبست که دلسوز منست            چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد                          خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست           همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم              خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

ترک افسانه کن و حافظ و می نوش دمی          که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

 

خدانگهدار