آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ------وحشی بافقی

سلام

 

آه   ،   تاکی   ز سفر  باز  نیایی   ،   بازآ		اشتیاق تو  مرا  سوخت  کجایی ،   بازآ
شده  نزدیک  که  هجران تو ،  مارا بکشد		گر همان  بر سرخونریزی  مایی   ،  بازآ
کرده‌ای  عهد  که   بازآیی  و ما را بکشی		وقت آنست  که   لطفی  بنمایی  ، بازآ
رفتی و باز نمی‌آیی و من بی تو به جان		جان من  اینهمه  بی رحم  چرایی ، بازآ
وحشی از جرم همین کز سر آن کورفتی		گرچه  مستوجب  سد گونه جفایی، بازآ

حافظ ...

سلام

 سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت           آتشی بود درین خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت                      جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم چون شمع    دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

آشنایی نه غریبست که دلسوز منست            چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد                          خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست           همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم              خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

ترک افسانه کن و حافظ و می نوش دمی          که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

 

خدانگهدار

خیام

سلام

نیکی و بدی که در نهاد بشر است

                                                شادی و غمی که در قضا و قدر است

با  چرخ  مکن حواله  کاندر ره عقل

                                                 چرخ  از تو   هزار بار  بیچاره تر است

از غزل های نغز حضرت مولانا جلال الدین

سلام

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو         پیش من جز سخن شهد شکر هیچ مگو

سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو               ور ازین بی خبری رنج مبر هیچ مگو

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت          آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم        گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو

من بگوش تو سخن های نهان خواهم گفت   سر بجنبان که بلی جز که بسر هیچ مگو

قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد                  در ره دلچه لطیفست سفر هیچ  مگو

گفتم این روی فرشته است عجب یا بشر است گفت این غیر فرشته است و بشر هیچ مگو

گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد   گفت می باش چنین زیر و زبر هیچ مگو

ای نشسته تو درین خانه پر نقش و نگار        خیز ازین خانه برون رخت ببر هیچ مگو

غیر شمس الحق تبریز مبین مولا را               مثل رخساره این نور نظر هیچ مگو 

حافظ....به دلم نشست

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
ياد حريف شهر و رفيق سفر نکرد

يا بخت من طريق مروت فروگذاشت
يا او به شاهراه طريقت گذر نکرد

گفتم مگر به گريه دلش مهربان کنم
چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد

شوخی مکن که مرغ دل بی‌قرار من
سودای دام عاشقی از سر به درنکرد

هر کس که ديد روی تو بوسيد چشم من
کاری که کرد ديده من بی نظر نکرد

من ايستاده تا کنمش جان فدا چو شمع
او خود گذر به ما چو نسيم سحر نکرد