استاد رضایی

سلام

هیچکس  مارا  به فکر مرهم وتیمار  نیست

                                                              در میان  شهر بیدردان  طبیب  انگار نیست
گر جوانم  شاعر و حساس عاشق  نیستم

                                                              در  بهاران  زیرباران  شاخه ام  را بارنیست
ناز پرورد بهار    ار    بر نیارد     عار او

                                                              سرو آزادم  مرا  بی برگ و باری عار نیست
دل به غم مشغول و از شادی دنیا بی نصیب

                                                               تشنه ای چون من به ساحل جز که بوتیمار نیست
عقل عاقل   پرده پوش  خودپرستیهای  او

                                                              عقل اگر اینست مارا در جنون انکار نیست
سوی ما هرکس که می آید طریقش میکده ست

                                                         چون که سر عاشقی با مردم هوشیار نیست
من   به کوه زندگی   فریاد کردم  یار کو ؟

                                                              سوی من پژواک آمد : کوهکن را یار نیست
یار دار   و   یار غار  و یار دارم  آرزوست

                                                              یار دار   و غار   شاید  لیک  یار دار نیست
گر به بزم سرخوشان رفتی صراحی گیر و تار

                                                              ما   کتاب و تیغ در دستیم ما را یار نیست
شبروان را چون که تاریکی و خنجر شد عیار

                                                                آنکه میترسد ز دیدار عسس  عیار نیست
رو به هر سو میکنم    اما نمی لغزم ز راه

                                                              همچو من ثابت قدم در راه جز پرگار نیست
مایلم بر چشم مست اما نیم مدهوش او

                                                              می روم میخانه   اما با شرابم کار نیست!!
من گلی خواهم که میروید به عشق سینه سرخ

                                                              ورنه از معشوقه ی بلبل تهی گلزار  نیست
یوسف دل را   زلیخا   قدر میداند   درست

                                                              حیف   او را   ای دریغا   کار در بازار  نیست
تا    ز آزارش  ننالم    رفت  و  آزارم   فزود

                                                              خوب می داند  که بدتر از فراق  آزار نیست
کمتر از خارم مکن   ای گل   بگیرم در کنار

                                                           خار اگر با گل نشیند خار هست وخوار نیست
چون که جمع لفظ و معنا بر نمی آید  زمن

                                                            من  به معنا مایلم   بر  شاعری اصرار نیست
من که لا یحضرنی الاستاد    تقصیرم نبود

                                                          هر که را تهذیب کافی نیست استیصار نیست
گرچه  شعرت دل برد از همگان    اما  رضا

                                                          چون  ترا استاد صدیق است این بسیار نیست

 

                                                                                                      اردیبهشت 68 تهران