جوانان پیر

آهنگ پشیمانم از آلبوم سرزمین بیکران گروه مستان همای

javananepir — Sun, 22 Nov 2009 07:29:18 GMT

سلام

اگر من ترک ارباب وفا کردم پشیمانم

اگر اینگونه با ساقی جفا کردم پشیمانم

من از عمری که با زاهد فنا کردم پشیمانم
من از جوری که در راه خدا کردم پشیمانم

من امشب گوشه میخانه می مانم
که داد از ساغر و پیمانه بستانم

به هر جا پا گذارم کینه ها بینم
هزاران چهره در آیینه ها بینم
چه جایی خوشتر از میخانه بگزینم
من اینجا مست و حیرانم

من امشب گوشه میخانه می مانم
که داد از ساغر و پیمانه بستانم

در اینجا هر که در دل باوری دارد
در اینجا هر غمی خنیاگری دارد
که در میخانه حتی دشمنت با خود
به جای دشنه دستش ساغری دارد

من امشب گوشه میخانه می مانم
که داد از ساغر و پیمانه بستانم

در اینجا جز به کوی یار راهی نیست
در اینجا جز مهین دلدار شاهی نیست
در اینجا پادشاه عاشقان ساقیست
که او هم گاهگاهی هست گاهی نیست
در اینجا خون مردم خفته در خم نیست
در اینجا چهره آزادگی گم نیست
در اینجا تخت شاهی دوش مردم نیست

به نام عشق می خوانم
من امشب گوشه میخانه می مانم
-----
لینک دانلود آهنگ

http://www.4shared.com/file/102756052/37f6d007/Pashimanam.html

---

خدانگهدار

جوون پیر ...

javananepir — Mon, 09 Nov 2009 21:58:18 GMT

سلام
-----
من و داری میبینی که از این زمونه سیرم
از همه جا بریدم و یه جوون پیرم
حالا بارم و میبندم و شبونه میرم
بخاطر تو, دیگه کارم تمومه بی رحم !
---
آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش

این چراغی است کزین خانه به آن خانه برند
(حافظ)
--------
خدانگهدار

از استاد شهریار ...

javananepir — Mon, 12 Oct 2009 15:01:18 GMT

سلام

داشتم خوش روزگاری با سر زلف نگاری

خوش بود خوش , روزگاری داشتن , با زلف یاری

-----------

اشکش چکید و دیگرش آن آبرو نبود
                                        از آب رفته , هیچ نشانی به جو نبود
مژگان کشید ,رشته به سوزن,ولی چه سود
                                            دیگر به چاک سینه , مجال رفو نبود
دیگر شکسته بود , دل و در میان ما
                                   صحبت بجز حکایت سنگ و سبو نبود
او بود , در مقابل چشم ترم , ولی
                                   آخ , که پیش چشم دلم , دیگر او نبود
حیف از نثار گوهر اشک,ای عروس بخت
                                         با روی زشت , زیور گوهر , نکو نبود
ماهی که مهربان نشد , از یاد رفتنی است
                                   عطری نماند , از گل رنگین , که بو نبود
آزادگان , به عشق , خیانت نمی کنند
                                    او را , خصال مردم آزاده , خو نبود
چون عشق و آرزو به دلم مُرد شهریار
                                     جز مُردنم به ماتم عشق , آرزو نبود

---
خدانگهدار

در لباس دینداری , بی دین ترین مردم دنیاییم --- یک شعر طنز تلخ , اما واقعیت امروز ما !!!

javananepir — Mon, 28 Sep 2009 16:54:18 GMT

سلام

اولا مدتی بود , چند بیت شعر رو آماده کرده بودم که اینجا بنویسم , اما قکر کنم دیگه نیازی به انتشارش نباشه , چون منقضی و منتفی شد .

دوما از آغاز این هفته اتفاقاتی افتاد که .........

هیچ حرف و نظری راجع بهش ندارم , فعلا .

البته این پست هیچ ربطی به این اتفاقات نداره , فقط باعث شد مطلب ارسالیم تغییر کنه .

اما بعد ...

شعر طنز تلخی که امروز پست کردم , بهانه ای شد تا چند خطی هم بنویسم .

چرا ما اینگونه شدیم ؟؟

دوستان با همین سن کمی که دارم , به چند گوشه ی این کره ی خاکی رفتم و چیزهایی دیدم .

حق , خوبی و سلامت روح و جسم را , در همه جای این زمین , خوب , ثابت و قابل تمجید دیدم .

حق همه جا حق است و خوبی همچنان .

و همه خوبی رو میشناسند و به خوبی و صاحبان خوبی احترام میگذاشتند(از هر دین و مذهبی) .

این فقط یک مثالِ , لطفا موضع نگیرید , تا کی ما باید از بیان حرفهایی که پیامبران الهی و ائمه علیهم السلام حتی روی منبرها برای افراد توضیح میدادند ترس داشته باشیم و عدم بیان آن ریشه ی اصلی مشکلات موجود تو جامعه ی انسانی ما باشه ؟؟

مثلا همین تابستان که در جامعه ی آزاد آمریکا بودم , با اینکه اونجا رابطه ی جنسی برای دختر و پسرهای بالای 16 سال قانونی و آزاد هستش (ببینید حتی اونجا هم این موضوع برای افراد زیر 14 سال 100% غیر قانونی بوده و به شدت برخورد میشه , حتی حکم حبس ابد) , ولی باز هم از برخورد و صحبت با خیلی از اقشار و افراد سطوح مختلف آنجا فهمیدم حتی برای آنها نیز دختر و پسرهایی که تا قبل از ازدواج باکره باشند بسیار قابل احترام و حتی به نوعی مقدس هستند .

و کل ادیان الهی این رو خوب میدونند , پس این یک مثال از خوبی است که حتی تو جامعه ای که اصلا این موضوع تعریف نشده نیز , خوب و قابل احترام هستش .

دیگه نمیخوام سر همین مثال بحث کنم .

اما نه به اون شوری شور , نه به این بی نمکی جامعه ی ما , که این بسته بودن باعث شده , نیاز به تشکیل زندگی و شعور لازم برای انتخاب همسر و همراه در افکار دختران و پسرهای ما به حداقل برسه و دغدغه ی فکری جوانان ما , نحوه ی ارتباط با فلان دختر تو دانشگاه یا محل کار یا خیابان یا ... یا چگونگی صحبت کردن با فلان دختر دانشگاه یا محل کار یا ... باشه که راضی بشه برن بیرون یا فلان قهوه خانه بشینن با هم قلیان بکشند .

و این درد است و درمان نیز هم .

و نمودش میشه اینکه , اکثر دخترهای ما حتی تا 26 یا 27 سالگی نه اینکه نخواهند !!! , اصلا نمیتوانند به یک مرد خوب فکر کنند و پسرهای ما (به خودتون نگیرید من خودم یکی از همین پسرهای این جامعه هستم) حداقل تا 30 سالگی شعور فکر کردن به یک زن ایده آل و سازگار با اقکار خودشون رو ندارند و بعد از آن هم به اصرار خانواده دختر خاله , دختر عمو یا دختر اختر خانم رو میگیرند و بعد 54 سالگی با 4 یا 5 تا بچه ی حدود 20 ساله بر اثر سکته میمیرند و مادر خانواده هم با کلی درد و مرضی که داره حقوق شوهر فوت شده اش رو میگیره و منتظر عروسی بچه هاش و مرگ خودشه , حالا انوشه انصاری , یک دختر 18 ساله ی ایرانی که تو دبیرستانهای مشهد درس میخونه , با تربیت ایرانی (اسلامی و فرهنگ ایرانی) و زندگی در جامعه ی خوب , پرورش پیدا میکنه و بعد چندین بار انتخاب شدن به عنوان یک زن موفق , حتی میتونه به فضا هم بره , حالا خودتون مقایسه کنید !!!

چقدر سخته زندگی توی جامعه ای که اگر میخواهی چاپیده نشی باید بچاپی (کتاب حاج آقا از صادق هدایت) .

و اما شعر :

دختری با مادرش در رختخواب        درد دل می کرد با چشمی پر آب
گفت : مادر , حالم اصلا خوب نیست زندگی از بهر من مطلوب نیست
گو چه خاکی را بریزم بر سرم؟       روی دستت باد کردم مادرم !
سن من از بیست وشش افزون شد         دل میان سینه غرق خون شد
هیچ کس مجنون این لیلا نشد              شوهری از بهر من پیدا نشد
غم میان سینه شد انباشته                   بوی ترشی خانه را برداشته!
مادرش چون حرف دختش را شنفت     خنده بر لب آمدش آهسته گفت :
دخترم بخت تو هم وا می شود           غنچه ی عشقت شکوفا می شود
غصه ها را از وجودت دور کن         این همه شوهر یکی را تور کن!
گفت دختر: مادر محبوب من!             ای رفیق مهربان و خوب من!
گفته ام با دوستانم بارها                       من بدم می آید از این کارها
در خیابان یا میان کوچه ها                سر به زیر و با وقارم هر کجا
کی نگاهی می کنم بر یک پسر          مغز یابو خورده ام یا مغز خر!؟
غیر از آن روزی که گشتم همسفر          با سعید و یاسر و ایضا صفر
با سه تاشان رفته بودم سینما                     بگذریم از مابقی ماجرا!
یک سری همصحبت صادق شدم            او خرم کرد آخرش عاشق شدم
یک دو ماهی یار من بود و پرید             قلب من از عشق او خیری ندید
مصطفای حاج علی اصغر شله                 یک زمانی عاشق من شد،بله
بعد جعفر یار من , عباس بود                    البته وسواسی وحساس بود
بعد ازآن وسواسی پر ادعا                       شد رفیقم خان داداش المیرا
بعد او هم عاشق مانی شدم                         بعد مانی عاشق هانی شدم
بعدهانی عاشق نادر شدم                           بعد نادر عاشق ناصر شدم
مادرش آمد میان حرف او               گفت: ساکت شو دگر ای فتنه جو !
گرچه من هم در زمان دختری             روز و شب بودم به فکر شوهری
لیک جز آن که تو را باشد پدر                 دل نمی دادم به هرکس اینقدر
خاک عالم بر سرت ، خیلی بدی                  واقعا که پوز مادر را زدی
--------

مصطفی ! بسه دیگه , دیگه ادامه نده ,
تو چرا مثل کسانی که لباس دین بر تن دارند و دین را به باد میدهند و از دین حرف میزنند ,

شعار میدهی ؟؟!!

مردی !! از خودت شروع کن
آدم باش

آدم باشیم , تا انسانیت را درک کنیم .

در آخر :

خداوندا ! از آنروز که پدرمان , آدم , آن گندم بهشتی را خورد گفتی: "شیطان برای شما دشمنی سخت آشکار است (قرآن)" , اما ما باز هم نمیفهمیم و گول شیطان و شیطان صفتان انسان نما , را میخوریم .

فراموش نکنید , همیشه لبخند بر لبهایتان باشد

خدانگهدار

دیشب

javananepir — Sat, 16 May 2009 14:02:18 GMT

سلام

دیشب

دوش از همه شب ها , شب جان کاه تری بود
فریاد از ین شب , چه شب بی سحری بود

دور از تو , من سوخته , تب داشتم ای گل
وز شور تو در سینه شرار دگری بود

هر سو به تمنای تو تا صبح , نگاهم
چون مرغک طوفان زده ی دربدری بود

چون باد سحرگاه گذشتی و ندیدی
در راه تو از بوی گل , آشفته تری بود

افسوس که پیش تو ندارد هنرم قدر

ای کاش به جای هنرم سیم و زری بود

دکتر شفیعی کدکنی

خدانگهدار

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته ...

javananepir — Thu, 23 Apr 2009 19:50:18 GMT

سلام

این شعر و خوندم واقعا .....

اما متوجه شدم شاعره ی جوان این شعر فوت شده

براش یک فاتحه بخونید

ولی با این شعری که گفته یا واقعا از غم و غصه ای که تو شعرش گفته فوت شده

یا اگر فوتش بدلیل دیگری بوده چه غم و غصه ای رو با خودش برد ..... همون بهتر که رفت و آزاد شد از این حرفها

شادروان نجمه زارع

خبر به دورترین نقطة جهان برسد
نخواست او به من خسته ـ بی‌گمان ـ برسد

شکنجه بیشتر از این‌؟ که پیش چشم خودت‌

کسی که سهم تو باشد، به دیگران برسد

چه می‌کنی ‌، اگر او را که خواستی یک عمر
                                         به راحتی کسی از راه ناگهان برسد...
رها کنی ‌، برود ، از دلت جدا باشد
                                         به آن‌که دوست‌تَرَش داشته‌ ، به آن برسد
رها کنی‌، بروند و دو تا پرنده شوند
                                         خبر به دورترین نقطة جهان برسد
گلایه‌ای نکنی‌، بغض خویش را بخوری‌

که هق‌هق تو مبادا به گوششان برسد
خدا کند که‌... نه‌! نفرین نمی‌کنم‌، نکند

به او، که عاشق او بوده‌ام‌، زیان برسد
خدا کند فقط این عشق از سرم برود

خدا کند که فقط زود آن زمان برسد

-------------

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

روزگار غریب

javananepir — Fri, 12 Dec 2008 15:02:18 GMT

سلام

هر طرف من میروم درها به رویم بسته است

ای دریغا یارب این دنیا چو بختم بسته است

همچنان تنهایی اندراین جهانم شد نصیب

یا رب آن آهوی زیبا رو ز دامم رسته است

کارمن از دست این و آن دگر بیرون شده

کارگردان جهان هم , ز کارم خسته است

هیچ کس سویم نمیآید که دلشادم کند

هرکه می آید سراغم دل به سودم بسته است

در نهایت روزگاری باصفا داری طفی

غم مخور , جا در دل اهل صفا داری طفی

پنجشنبه -- 23/8/87

خدانگهدار

تهران براي من قطب است..

javananepir — Mon, 08 Dec 2008 20:09:04 GMT

سلام

من و تو مي شــــــود آيا که مال هم باشيم؟

نه مـــــــال هم .. که فقط احتمال هم باشيم؟

بريز قهـــــــــــــوه ي خود را درون فنجانم

بيا به هــــــــــــر کلکي توي فال هم باشيم

به بال خود نتوانسته ايم پَــــــــــــــر بزنيم

از اين به بعــــــــــد بيا تا که بال هم باشيم

بدون دست تو تهـران براي من قطب است

بپيـــــــــــچ دور تنم دست ، شال هم باشيم

پـــر است ذهن من امسال از جدايي و رنج

بيا که خاطـــــــــــره ي پارسالِ هم باشيم !

نگو در عشق ِميان ِمن و تو سيب کم است

اگر که سيـــــــــب نشد پرتقال هم باشيم !!

***

اگر که قسمـــــــــــت ما به وصال ختم نشد

نرو ! بمــــــــان که اقلاْ وبال هم باشيم !!!

از : علی پرسا

خدانگهدار

جوانان پیر

javananepir — Sun, 30 Nov 2008 17:18:18 GMT

سلام

یادش بخیر مرداد ماه ۸۵ بود ...

احساس کردم دوست دارم شعرهایی که به دلم میشینه رو برا همه بنویسم

خلاصه این وبلاگ رو راه انداختم ولی نمیدونستم اسمش رو چی بزارم

تا اینکه دیوان شمس رو باز کردم و درست از فردای اون روز دیوان شمس من گم شد(دیگه هم پیدا نشد که نشد منم دیگه نگرفتم و دروغ نگم دو سالی بود دیوان شمس نخونده بودم تا امشب تو اینترنت هرچی تونستم پیدا کنم) و شعر اول که نوشتم اومد.

بعدش هم تفألی به دیوان حافظ زدم و شعری که پائین میبینید اومد.

قشنگ یادمه ۲ روز این ۲تا غزل رو خوندم تا نام "جوانان پیر" رو انتخاب کردم

و این موضوع رو یه جائی یادداشت کرده بودم تا اینکه امشب بهش سر زدم و تا این ساعت به هیچ کس نگفته بودم.

اولش دوستم آقا حامد همراهم بود ولی بعد از ۲ ۳ تا پست ...

بعد ایشان هم دوستانی بهم پیوستند ولی ...

خلاصه خودم موندم و خودم تا ببینم تا کجا میتونم پیش برم

امشبم حس خاصی داشتم و مشغول گردش تو سایتها و بلاگهای ادبی بودم که به شعر سوم رسیدم دقیقا یک لحظه یاد اون خاطرات و احوالات اون روزام افتادم که باعث شد این بلاگ رو راه بندازم

الان جوانان پیر ۲ سالگیش رو هم رد کرد

هرکی هم خوند و لذت برد نظر داد‌‌ لطف کرده ولی فاتحه ای برای حضرت مولانا و حافظ حتما بخونه که خیلی مأثر خواهد بود انشا الله.

---------------------------------------------------------------------------------------

غزل ۲۳۷۶ دیوان شمس :

صنما از آنچه خوردی بهل اندکی به ما ده

غم تو به توی ما را تو به جرعه‌ای صفا ده

که غم تو خورد ما را چه خراب کرد ما را

به شراب شادی افزا غم و غصه را سزا ده

ز شراب آسمانی که خدا دهد نهانی

بنهان ز دست خصمان تو به دست آشنا ده

بنشان تو جنگ‌ها را بنواز چنگ‌ها را

ز عراق و از سپاهان تو به چنگ ما نوا ده

سر خم چو برگشایی دو هزار مست تشنه

قدح و کدو بیارند که مرا ده و مرا ده

صنما ببین خزان را بنگر برهنگان را

ز شراب همچو اطلس به برهنگان قبا ده

به نظاره جوانان بنشسته‌اند پیران

به می جوان تازه دو سه پیر را عصا ده

به صلاح دین به زاری برسی که شهریاری

ملک و شراب داری ز شراب جان عطا ده

-----------------------------------------------------------------------------

غزل ۴۵۵ دیوان حافظ :

هر چند پیر و خستـه دل و ناتوان شدم
                                                       هر گه کـه یاد روی تو کردم جوان شدم
شـکر خدا که هر چه طلب کردم از خدا
                                                        بر منتـهای همـت خود کامران شدم
ای گلبـن جوان بر دولت بخور که مـن
                                                         در سایه تو بلـبـل باغ جـهان شدم
اول ز تحـت و فوق وجودم خـبر نـبود
                                                         در مکتـب غم تو چنین نکتـه دان شدم
قسمـت حوالتـم بـه خرابات می‌کند
                                                        هر چند کاین چنین شدم و آن چنان شدم
آن روز بر دلم در معـنی گـشوده شد
                                                        کز ساکـنان درگـه پیر مـغان شدم
در شاهراه دولت سرمد به تخت بخـت
                                                        با جام می بـه کام دل دوسـتان شدم
از آن زمان که فتنه چشمت به من رسید
                                                       ایمـن ز شر فـتـنـه آخرزمان شدم
مـن پیر سال و ماه نیم یار بی‌وفاست
                                      بر من چو عـمر می‌گذرد پیر از آن شدم
دوشـم نوید داد عـنایت کـه حافـظا
                                                    بازآ که من به عفو گناهت ضـمان شدم

---------------------------------------------------------------------------------------

منبع : http://fekrat.kateban.com/y1385m9.html

شعر از : جناب آقای آصف فکرت

پیراهن زندگی

__________

" من پیر سال و ماه نیم"

این کهنه پیرهن که رهایم نمی کند

پیرم همی نـُماید و بدنام داردم.

"چل سال بیش رفت که من"

در کوی عشق لاف جوانی همی زنم

اینک هنوز هم

این دل همان دل است

وین سر همان سر است

این دل هنوز می تپد اندر هوای دوست

وین سر بدان هواست که افتد به پای دوست

شهر اتاوا، 12 آذر (قوس) 1385/ 3 دسمبر 2006

خدانگهدار

یا رب -- یا رب -- یا رب

javananepir — Fri, 07 Nov 2008 20:56:18 GMT

سلام

یارب دلم گرفته از این همه رسوایی یارم چرا نیامد گفتا تو بی وفایی

یارب چه کرده ام من در عین شور مستی ؟ که اینچنین گردیدم مستوجب تلافی

یارب به خواب شب هم , رنگم ز رخ پریده چون رنگ روی ماهش حاکی است از جدایی

یارب دگر چه گویم ؟ , درد دل با که گویم ؟ حالی ز من نمانده , اندر غم و تنهایی

کار جهان همیشه با عاشقان چنین بود تو غم مخور طفی جان , دنیا تو بی وفایی

خدا نگهدار